Jesteś tutaj
Strona główna > Uroda > Osobliwości młodej skóry

Osobliwości młodej skóry

Skóra jak każdy narząd ulega w miarę upływu lat ewolucji. Dzieci mają skórę na ogół delikatną, niezbyt grubą, dobrze napiętą, bardzo elastyczną, dobrze nasyconą płynem tkankowym i umiarkowanie natłuszczoną. Przy właściwej dbałości o higienę skóra dziecięca ma prawidłowy odczyn chemiczny, a drobne jej uszkodzenia goją się dobrze. W okresie pokwitania rozwijają się niektóre gruczoły skóry a u znacznej liczby dziewcząt i chłopców pojawia się nadmierne wydzielanie łoju, czyli łojotok. Skóra jest więc pokryta grubszą niż w dzieciństwie warstwą tłuszczu. Obecność powłoczki tłuszczowej jest zjawiskiem prawidłowym i pożądanym w każdym wieku, ale u młodzieży nadmiar tłuszczu na powierzchni skóry prowadzi często do zjawisk z pogranicza choroby. W wieku dojrzałym wydzielanie łoju stopniowo normalizuje się i skóra zachowuje należyte natłuszczenie, nawodnienie i elastyczność. W okresie przekwitania, a czasem wcześniej, rozpoczynają się z początku nieznaczne, potem coraz wyraźniejsze, procesy starzenia się skóry, która stopniowo wysusza się, traci sprężystość wiotczeje, marszczy się, obwisa tworząc fałdy itd. W tym czasie uszkodzenia skóry goją się wolniej i gorzej.


W młodym wieku dość często dochodzi do ropnych schorzeń skóry (liszajec, zapalenie mieszka włosowego, czyrak) i do niektórych grzybic skóry owłosionej i nie owłosionej, ale zależy to nie tyle od szczególnych właściwości młodej skóry, ile od ułatwionych kontaktów zakaźnych.
Typowym zjawiskiem, występującym na szczęście nie u wszystkich i nawet nie u większości młodych ludzi, są tzw. odmroziny, czyli sinienie kończyn pod wpływem chłodu, nawet umiarkowanego. Zjawisko to wynika z niedoskonałości naczyń krwionośnych, a także ich unerwienia, co jest najczęściej cechą rodzinną, dziedziczną.

Top