Jesteś tutaj
Strona główna > Moda > Elegancja w Paryżu

Elegancja w Paryżu

Jasna i wesoła rankiem lub zaraz po południu, w kolorze spokojnym lub żywym, elegancja Paryżanki ściemnia się u schyłku dnia i zimą. Już od piątej godziny popołudniu pokazują się na ulicy niezliczone kostiumy czarne.
Słynna krawcowa Chanel, znużona pstrokacizną i wielokolorowośoią, oświadczyła około 1920 r. z myślą o swoich klientkach: „Ubiorę je wszystkie na czarno.”
Dotrzymała słowa i wszystkie Paryżanki polubiły czarną suknię i kostium, w którym nie czują się ani zbyt skromnie, ani wystawnie ubrane, a więc nigdy też nie są skrępowane.
Kobiety w wieku od dwudziestu do osiemdziesięciu lat, niskie, wysokie, szczupłe, pulchne, wszystkie uważają kostium za najwierniejszego przyjaciela. Czarny zimą, na wiosnę rozjaśnia się wraz ze słońcem i zmienia się w kostium granatowy kolor ten jest czernią lata.


Kostium czarny: Wybiera się wełnę, która dobrze się układa, np. gabardynę, alpagę itp. Kostium ten można nosić w każdym sezonie, z płaszczem lub bez płaszcza. Pasuje do wszystkich fantazji mody jak kamizelki z piki, bluzki z jedwabiu, nylonu, batystu lnianego i koronki lub bluzki koszulowe klasyczne z popeliny, szaliki i chustki, pulowery we wszystkich kolorach, biżuteria prawdziwa i sztuczna.
Ten idealny ubiór podstawowy odpowiada wszystkim budżetom. Suknia czarna: Garderoba Paryżanki zawiera zawsze czarną suknię z cienkiej wełenki lub jedwabiu. Nosi ją pod płaszczem lub futrem, idąc do teatru, restauracji, baru, na uroczyste otwarcie wystawy itp.
Jeżeli chce mieć strój bardziej wystawny na bankiet lub na przyjęcie wieczorowe odsłania górę sukni.
Aby suknia miała wygląd jeszcze bardziej strojny, nosi do niej lisa, naszyjnik i modne w danej chwili kwiaty.
Futro ma duże znaczenie w. elegancji Paryżanki. Nie mówiąc o nurkach, które dzięki naukowym skrzyżowaniom i hodowców uzyskuje się w odcieniach platynowych, niebieskich i płowych, wymagających jednak znacznych sum pieniędzy, wskutek czego pozostają one udziałem tylko wybrańców fortuny, skromny królik, baran i jagnię są szczególnie cenione przez Paryżankę. Wie ona, że futra te nie wychodzą z mody, Są cieple i nadają się zarówno do kostiumu, jak do sukni popołudniowej lub wieczorowej.
Futra należy kupować tylko w solidnych źródłach, zachowując przy tym pewne ostrożności. Aby sprawdzić, czy futro jest barwione, należy odchylić włos i obejrzeć skórę, która w stanie naturalnym ma odcień kości słoniowej. Przy barwieniu skóra otrzymuje tę samą barwę co włos.
Futro trzeba obejrzec także od strony skory. Błamy zeszyte z pasów skórek, jak nurki, mają szwy bardzo liczne, położone blisko siebie i pionowe. Futra szyte z pełnych skór mają szwy zygzakowate. Włosy zawijające się na końcach świadczą, że były przesuszone przy uszlachetnianiu, należy się więc mieć na baczności
Powinno się także zbadać giętkość skóry: zbyt sztywna może pękać. Zaleca się sprawdzić również lewą stronę kołnierza, wyłogów i rękawów. Skóry drugiego gatunku, używane na te części powinny być wytrzymałe, o dobrych wymiarach i dobrze dobrane.
• Ze zwierząt dostarczających skór. futerkowych, oprócz królika, który aby nam się przypodobać udaje bobra, szynszylę, wydrę, gronostaja i ma tylko jedną wadę brak trwałości skóry, należy wymienić zająca (skóra także słaba), kreta, łasicę, kunę, lisa
Ze zwierząt bardziej egzotycznych ryż (dziki kot), foka, popielica (wiewiórka z popielatym uwłosieniem) oraz pantera i ocelot dostarczają futer eleganckich, całych, czarnych i pozłocistych.
Futro spełnia tez swoje zadanie w lecie. Bolera, peleryny, lisy nosi się do sukien lekkich na wyścigach i wieczorem.
Biżuteria: Naszyjnik z pereł prawdziwych lub sztucznych, jednorzędowy lub kilku rzędowy, jest ulubionym klejnotem Paryżanki. Ale nie gardzi ona biżuterią fantazyjną (klipsy, bransoletki lub kolczyki), upiększoną kamieniami lub wprost ze złota i srebra.
Należy unikać nadmiaru biżuterii i nie popisywać się nią, klejnoty służą bowiem jak i inne dodatki do stworzenia całości harmonijnej i umiarkowanej.
Obuwie powinno być kształtne, elastyczne i lekkie, aby nie krępowało kroku. Przy chodzeniu po gładkich chodnikach nie są potrzebne grube podeszwy, można je używać do podróży i na wsi.
Rękawiczki powinny być delikatne i miękkie, kapelusze dostosowane do obuwia i torebki, mogą być wyrazem pewnego kaprysu i czegoś, co jest nieprzewidziane, ale przyciąga wzrok i czaruje. Szyk Paryżanki ma w sobie coś z chochlika, jest zabawny, ale bez przesady. Pełen subtelności zawiera w sobie poczucie odcieni, nieniozliwe do przeszczepienia na inny, nie paryski grunt.
Dlatego też prawdziwa Paryżanka wyjeżdżając ze stolicy stosuje elegancję innego rodzaju, bardziej klasyczną.
Należy też dodać, że Paryż jest wielki i nie wszystko, co jest przyjęte na prawym brzegu Sekwany, będzie równie dobrze oceniane na lewym brzegu, gdzie widzi się studentki w czarnych spodniach i pulowerach z zawiniętym kołnierzem, roztargane z papierosem w ustach. Ma to zapewne pewien swoisty wdzięk. Może z biegiem czasu stopniowo znikną spódnice, świecidełka i obecne wyrafinowanie mody damskiej. Nie można jednak uznać tego niedbalstwa w stroju za wzór elegancji lub po prostu dobrego gustu.
Kostium lub suknia z jersey w kolorze spokojnym, lub z wełny w rodzaju tweedu; pulower, bluzka koszulowa, beret lub czapeczka. Bez biżuterii lub biżuteria sportowa. Obuwie wygodne na słupku, pończochy spacerowe z nylonu .

Top